Hepimizin içinde ara sıra sebebini bilemediğimiz bir 'Bursa'nın daveti' çınlar. 'Kalkıp Bursa'ya gitsem, onun diriltici çeşmesinden kana kana içsem ve yenilensem' deriz sıkıntılı anlarımızda.Aslında hatırlanması bile başlı başına bir kurtuluş reçetesi olarak boy veren boşluğunu hissettiğimiz bir şehirdir o. Daha doğrusu, içimizdeki şehir hasretinin belli başlı parçalarının yeryüzüne hünerle nakşedilmiş bir suretidir Bursa'da aradığımız.Kaybettiğmiz yüz... Aslında Abdülaziz döneminden itibaren Osmanlılar da bu 'kayıp yüzü' aramışlar ve onu Bursa'da bulmuşlardı. Bursa onlar için Osmanlı kudretinin sırrını muhafaza eden bir 'kara kutu'ydu; kuruluş devrinin saflığını, enerjisini, heyecan ve coşkusunu kubbe ve minarelerine içirmiş bir 'iç deniz' gibiydi o. Bu kaynağa ulaşmak ve onun diriltici atmosferinde yıkanmak, 1,5 asırdır rüyamız olmuş. Bu "rüya" devam ediyor olmalı ki, içinde Bursa fokurdayan nesiller onda hâlâ bir şeyler (ne acaba?) bulmak için bir sabah uyanıp 'Ben Bursa'ya gitmeliyim' diyebiliyorlar. Bursa, tarihte mühürlediği mektupları onların önüne açacakmış gibi bir tutku ile gidiyorlar. Çanakkale gibi tıpkı... Mustafa Armağan da Bursa'nın cazip davetine koşanlardan biri. Onun için Bursa, tüketilecek ve eskitilecek turistik bir gezi objesi olmaktan fersahlarca uzakta gülümseyen keşfedilmeyi bekleyen bir kıta. Bursa'yı 'Osmanlıların ilk başkenti' olarak değil, 'Osmanlı'yı kuran şehir' olarak dünyamıza dikmeye çabalaması bu yüzden. Osmanlı'nın 3 kıtada çınlayan görkeminin sırları, Bursa'nın önüne diktiğimiz asırlık surların arkasında, bizi sabırla bekliyor diyor yazar ve ekliyor: Osmanlı'ya bir de Osmanlı'yı kuran şehrin penceresinden bakın!